Ogniste domowe zacisze, czyli jak niemal spłonęłam we własnym salonie

A. niechcący niemal podpaliła mi chatę.

Nieświadomie, ale żar tej przyjaźni z pewnością zostanie ze mną na długo. Dostałam piękny prezent urodzinowy, za co oczywiście jestem wdzięczna. Problem w tym, iż żywica, z której wykonano podstawkę pod świecę, zapłonęła dzikim, niczym nieskrępowanym płomieniem. A iż stawiam świeczki blisko głośnika i telewizora – jeszcze chwila, a o moim salonie mówiliby w lokalnych wiadomościach.

Lecz ludzie z mych rodzinnych stron słyną z tego, iż zostają strażakami w najmniej spodziewanych momentach.

Kiedy jako dziecko czytałam lekturę pod tytułem Jak Wojtek został strażakiem, mój tata wspólnie z sąsiadami gasił pożar tak zwanego zsypu. (Założę się, iż teraźniejsze pokolenia nie mają pojęcia, co to jest – wygooglajcie sobie). Notabene, mój tata też ma na imię Wojtek, więc to wspomnienie zachowało się we mnie na zawsze.

Innym razem zapytałam mamę, czy ten kurczak w piekarniku nie przypala się przypadkiem trochę za mocno, skoro w środku żarzy się żywe ognisko. Wyglądało to spektakularnie, ponieważ ówczesny piekarnik trzeba było odpalać zapalarką lub zapałką. Mama zapaliła, ale zapomniała wyciągnąć z wnętrza całe opakowanie zapałek. W efekcie kurczak skwierczał i smażył się jak grzesznicy w piekle.

W tym miejscu pozdrawiam mojego wykładowcę, który bardzo chciał się w tym piekielnym piecu znaleźć, ponieważ – jak twierdził – nie miałby z Matką Teresą absolutnie żadnego wspólnego tematu. Doskonale to rozumiem, choć mam też nadzieję, iż nigdy więcej nie spotkam tego faceta, bo wyjątkowo go nie lubiłam. W przeciwieństwie do moich kolegów, których chętnie rozpijał, opowiadając przy okazji prywatne historie o swojej wazektomii. Środowisko filozofów to osobliwy twór, każdy, kto się z nim zetknął, doskonale o tym wie. Z drugiej strony, to przynajmniej niespożyte źródło wspomnień.

Wygląda więc na to, iż generalnie pochodzę z ognistej rodziny. A. z tym prezentem trafiła w punkt, zwłaszcza iż baran to ognisty znak zodiaku. Chociaż wolę o sobie mówić, iż jestem zwierzęciem wodnym spod znaku ognia. To teoria, która sprawdza się idealnie, jeżeli weźmiemy pod uwagę moją miłość do wody i równocześnie ogromną słabość do ognisk.

Przyznaję jednak bez bicia: nie miałam w planach rozpalania ogniska na własnej komodzie.