18 godzin temu
Strażnica pożarowa przy ulicy Grunwaldzkiej to jeden z ważniejszych i ciekawszych zabytków związanych z historią bezpieczeństwa Poznania. Funkcjonuje nieprzerwanie od początku XX wieku, łącząc wartości historyczne z codzienną służbą dla mieszkańców miasta.
Znajduje się ona w bezpośrednim sąsiedztwie Szpitala Klinicznego (dawniej Szpitala Wojskowego). Choć administracyjnie leży na terenie dzielnicy Grunwald, pierwotnie obsługiwała Jeżycką Straż Pożarną. To historyczne powiązanie sprawiło, iż do dziś funkcjonuje w potocznym obiegu nazwa „Jeżycka Straż Pożarna”.
Rys historyczny
Kompleks strażnicy został wzniesiony w 1908 roku, a już rok później rozbudowany o dodatkowe obiekty, takie jak toalety i kuźnia. W skład zespołu wchodziły również stajnie dla koni, co było nieodzownym elementem ówczesnych jednostek straży pożarnej, gdyż wozy pożarnicze były wówczas zaprzęgane.
Parter budynku mieścił garaże dla wozów oraz stajnie, natomiast na piętrze znajdowały się pomieszczenia mieszkalne i socjalne dla strażaków. Strażnica była również wyposażona w nowoczesną, jak na początek XX wieku aparaturę telegraficzną. To umożliwiało szybkie przekazywanie informacji o zagrożeniach.
Istotnym etapem w historii obiektu był rok 1928, kiedy to w budynku ulokowano pierwsze w Poznaniu pogotowie ratunkowe. Początkowo była to niewielka przestrzeń: jeden pokój oraz jeden garaż, jednak fakt ten podkreśla znaczenie strażnicy jako miejsca kluczowego dla bezpieczeństwa mieszkańców miasta.
Architektura i autor projektu
Autorem projektu strażnicy był Fritz Teubner, miejski architekt, który odcisnął wyraźne piętno na architekturze Poznania przełomu XIX i XX wieku. Budynek przy ul. Grunwaldzkiej jest bardzo charakterystyczny dla jego twórczości.
Teubner połączył w nim elementy barokowe z ceglanym detalem oraz konstrukcją szachulcową, która była wówczas niezwykle modna na terenie Niemiec. Dzięki temu strażnica zyskała nie tylko solidną, ale również reprezentacyjną formę, wyraźnie wyróżniającą ją na tle typowej zabudowy technicznej.
Dzień dzisiejszy
Mimo upływu ponad stu lat budynek zachował swój pierwotny charakter i przez cały czas pełni funkcję strażnicy pożarowej. W 2014 roku obiekt przeszedł kompleksowy remont, podczas którego przywrócono mu oryginalne walory architektoniczne i techniczne.
Prace konserwatorskie pozwoliły usunąć ślady degradacji spowodowanej czasem, jednocześnie dostosowując budynek do współczesnych wymagań użytkowych.
Strażnica pożarowa przy ul. Grunwaldzkiej to wyjątkowy przykład zabytku, który nie jest jedynie reliktem przeszłości, ale przez cały czas aktywnie służy mieszkańcom Poznania.
Łącząc historię, architekturę i ciągłość funkcji, stanowi jeden z ciekawszych punktów na mapie miasta oraz dowód na to, iż dobrze zaprojektowana architektura potrafi przetrwać pokolenia.
W jego pobliżu, po drugiej stronie ulicy znajduje się Willa Flora. Jest to najstarszy zachowany budynek przy Grunwaldzkiej.
